pōṭṭu vaiyēḍi

Maṇirangu
 
Mishrachāpu
P
pōṭṭu vaiyēḍi peṇṇē
puṇṇiyan kazhalai eṇṇiyē vāḍum
teṇṇilaiyāha en shēdiyai avar kādilē shenṛu
 

AP
buddhi vanda nāḷ mudalāi pōdellām kanavu kaṇḍu
natti bhoomikkum bhāramāi nāḷum vāzhinṛēn enṛu kādil
 
C
urikoṇḍa veṇṇaikkum oodum kuzhalishaikkum
uḷḷam paripōnāl bākki ēdenṛu shollik kādil

azhaittuppōnān akrooran ārudal shonnān uttavan
pizhaittup pōnāl inimēl pēcchenna pēcchenṛu

 
 

 



மணிரங்கு
 
மிச்ரசாபு
போட்டு வையேடி பெண்ணே
புண்ணியன் கழலை எண்ணியே வாடும்
தெண்ணிலையாக என் சேதியை அவர் காதிலே சென்று
 
 
 
அப
புத்தி வந்த நாள் முதலாய் போதெல்லாம் கனவு கண்டு
நத்தி பூமிக்கும் பாரமாய் நாளும் வாழ்கின்றேனென்று காதில்
 
உறிகொண்ட வெண்ணைக்கும் ஊதும் குழலிசைக்கும்
உள்ளம் பறிபோனால் பாக்கி ஏதென்று சொல்லிக் காதில்

அழைத்துப் போனான் அக்ரூரன் ஆறுதல் சொன்னான் உத்தவன்
பிழைத்துப் போனால் இனிமேல் பேச்சென்ன பேச்சென்று