inda vazhi

Ānandabhairavi
 
Ādi
P
inda vazhi pōha vēṇḍām
engaḷ maharājan kuzhaloodum kaṇṇan
edirāha vandu ninru vazhi maraippānē
 
AP
sundara mukham kaṇḍu tuḷḷu punnahai kaṇḍu
sondamenra manam antarangamiḍa vanda vazhi eduvumenru marandiḍavō
 
C
shenrālum naditturai vanam pashu niraiyiḍai
tirumbi tirumbi ninru pārādē - appaḍiyē
ninrālum neelattirumēni azhahu kaṇḍāl
nenjam pōnāl tirumbi vārādē
kunram shumanda engaḷ koṭravan mēniyil oru
koḍiyena paḍarndālum teerādē

venra aravu paḍam meedāḍum padam kaṇḍu
menru menru vizhungi ninrālum āhādē
 
MK
antaramiḍa gōvardhana giri tanai aḷḷiya karamidaikkāṇuvāi
adanuḍan eerēzhu bhuvanamum tāzhvum māruvadu pōlavum kāṇuvāi
mandara malaiyaḍi mundiyoru taramum tangiya puramidaikkāṇuvāi
makaram nuzhaiyāda kaḍalaḍiyiḍai nee naharvadu pōlavum kāṇuvāi
kantuhamadakkaḷiru ena naḍaiyuḍan kāla kālamenalāyilum
manadu uhandu karuṇaiyai ninaindu enaiyuḍan marandu tirindiḍuvāi enavē
 

 

Meaning
Let us not take this path. The charming prince who plays the flute might come and block our way.

We might forget the way we came and forget ourselves seeing the charming face sporting a lovely smile.

Even if you go, do not look at the banks of the river where the cows are grazing. If you do stand and look at the blue-hued body, you will lose your heart and never get it back.

Even if you entwine yourself like a creeper to the one who lifted the hill, you will not be satisfied. It won’t suffice if you keep looking at those feet which triumphantly danced on the serpent.

When you see the hand that lifted Govardhana hill in air, you will also see the fourteen worlds taking refuge under that hill. You will also see that back which carried the Mandara hill and you fill feel like you are moving at the bottom of the ocean where even fish cannot reach. When you witness the walk like rutting elephant, for eons you will dwell on his compassion and wander forgetting me. (And so… let us not take this path)
 

 

ஆனந்தபைரவி
 
ஆதி
இந்த வழி போகவேண்டாம்
எங்கள் மகராஜன் குழலூதும் கண்ணன்
எதிராக வந்து நின்று வழி மறைப்பானே
 
அப
ஸுந்தர முகம் கண்டு துள்ளும் புன்னகை கண்டு
சொந்தமென்ற மனம் அந்தரங்கமிட வந்த வழி எதுவும் என்று மறந்திடவோ
 
சென்றாலும் நதித்துறை வனம் பசு நிறை இடை
திரும்பி திரும்பி நின்று பாராதே – அப்படியே
நின்றாலும் நீலத் திருமேனியழகு கண்டால்
நெஞ்சம் போனால் திரும்பி வராதே
குன்றம் சுமந்த எங்கள் கொற்றவன் மேனியில் ஒரு
கொடியெனப் படர்ந்தாலும் தீராதே
வென்ற அரவு பட மீதாடும் பதம் கண்டு
மென்று மென்று விழுங்கி நின்றாலும் ஆகாதே
 
மகா
அந்தரமிட கோவர்தனகிரிதனை அள்ளிய கரமிதை காணுவாய்
அதனுடன் ஈரேழு உலகமும் தாழவும் அமர்வது போலவும் காணுவாய்
மந்தர மலையடி முந்தி ஒரு தரமும் தங்கியப் புறமதைக் காணுவாய்
மகரம் நுழையாத கடலடியிடை நீ நகர்வது போலவும் காணுவாய்
கந்துக மதக் களிறு என நடையுடன் கால காலமெனலாயினும்
மனதுவுகந்து கருணையை நினைந்து எனையுடன் மறந்து திரிந்திடுவாய் எனவே