innamudu anna un

Mukhāri
 
Ādi
P
innamudu anna un vaṇṇamukham kaṇḍu
shonnapaḍi āḍudu manamē – ingu
tuḷḷit tuḷḷippāḍuduḍan munnamē
 

AP
pinnalum shāyakkoṇḍaiyum shoozha
mayil peeli onṛu nirantaram vāzha
anda minnaloḷi kaḍaikkaṇṇil tāzha
neela mēni muzhudāna vanamalar
mālaiyum mihundu tāzha kaḍaitalirāda
 
C
meiyuṇarnda maṛaimādhavar ānavar
meipporuḷ eedenṛu unai nāḍa –
neela mēnipaḍum sukhamānadai
oru āvinam mikka aruhil aṇaindu kooḍa
ayyan un mukha vaṇṇanai yārō shollakēṭṭu
arambaiyarhaḷ maṇṇulaham nāḍa
arundadiyum kooḍa tannilai izhandu
āvaṭṭamiḍa toodu pāḍa
 
MK
adilumiduveṇdṛu takudhimi enavoru āṭaka mayil naṭamāḍa
angingenādu tangi uravāḍum tenṛalum vandu kuzhal kooḍa
poduvil naṭamāḍum punida naṛ shuḍalai poottu kulungi vanamāha
pongu kaḍal aravu malaiyena ilādu
porum enādu orupōdum kaḍaiyāda
 

 

Meaning
 
Looking at your face, which is like the sweet elixir, my mind dances to your tunes and sings even as it jumps with joy.

In the plait of hair and the slanted bun in your head-dress, a peacock feather lives permanently. Your side glances are like lightning and (vanamala) flowers adorn your entire body.

Learned sages seek you realizing that you are the truth, a cow takes comfort in embracing your blue-hued body, having heard about your description women from devaloka come down to Earth, even Arundathi loses herself and sends (sings)you a message.

A gold-green peacock dances in rhythm, the vagrant Southerly breeze remains in one place becomes the music from your flute, even a cremation ground becomes a blooming garden, a tumultuous ocean which was churned with a mountain and a serpent seems like it was never disturbed.
 

 


முகாரி
 
ஆதி
இன்னமுது அன்ன உன் வண்ணமுகம் கண்டு
சொன்னபடி ஆடுது மனமே இங்கு
துள்ளி துள்ளி பாடுதுடன் முன்னமே
 
அப
பின்னலும் சாயக்கொண்டையும் சூழ
மயில் பீலி ஒன்று நிரந்தரம் வாழ
அந்த மின்னல் ஒளி கடைக் கண்ணில் தாழ
நீல மேனி முழுதான வனமலர்
மாலையும் மிகுந்து தாழ கடைதலிராத
 
மெய்யுணர்ந்த மறை மாதவர் ஆனவர்
மெய்ப்பொருள் ஈதென்று உனை நாட
நீலமேனி படும் ஸுகமானதை
ஒரு ஆவினம் மிக்க அருகில் அணைந்து கூட
அய்யன் உன் முக வர்ணனை யாரோ சொல்லக்கேட்டு
அரம்பையர்கள் மண்ணுலகம் நாட
அருந்ததியும் கூட தன்னிலை இழந்து
ஆவட்டமிட தூது பாட
 
 
மகா
அதிலுமிதுவென்று தகுதிமி என ஒரு ஆடக மயில் நடமாட
அங்கிங்கெனாது தங்கி உறவாடும் தென்றலும் வந்து குழல் கூட
பொதுவில் நடமாடும் புனித நற் சுடலை பூத்துக்குலுங்கி வனமாக
பொங்கு கடல் அரவு மலையென இலாது
பொருமெனாது ஒருபோதும் கடையாத