aiyan karuṇai

Tōḍi
 
Khaṇḍa Chāpu
P
aiyan karuṇai kaṇḍu āḍippāḍikoṇḍu
aḍiyaṭṛa maram enṛu vizhundār ānāl
azhahumukham kāṇa ezhundār
 
AP
meiyellām tooshiḍa maṇveḷiyil puraṇḍu
mēni shilirkka mezhuhenṛu kanindu
kai ellām shiram mēlē kalandiḍa kuvindu
kaṇṇeerum yamunaiyai kaḍal enṛu viraindu

 
C
kanṛōḍum āyacchiruvar kāṇāmal maṛaindār
kaiyōḍu meiyyulaham kaṇattinil viṛaindār
kanṛukku kanṛāyum ninṛān kaṇṇan
kazhuttaṇi maṇiyāyum ninṛān kaṇṇan
kaḍaivāyin pullāyum ninṛān kaṇṇan kāval
ninṛiḍum āyacchiruvar kaiyinil viḷangiḍum
nērishai kuzhalishaindānām ninṛa vaṇṇam kaṇḍu
 

 


Meaning
The Lord's compassion made him dance and fall like an axed tree but he got up again as he saw the beautiful face.

The whole body was covered with dust as he rolled on the ground, melted like a wax before a flame. Both hands were raised above the head worshipping Him and tears flowed like a river towards Yamuna as though it was the ocean.

The calves vanished along with the children herding them. He realized the Truth in a moment as he saw Krishna in the calf, in the bell worn by the calf, in the half-eaten grass. He was the flute in the hands of the children who were herding the cows.

 


தோடி
 
கண்ட சாபு
ஐயன் கருணை கண்டு ஆடிப் பாடிகொண்டு
அடியற்ற மரம் என்று விழுந்தார் ஆனால்
அழகுமுகம் காண எழுந்தார்
 
அப
மெய்யெல்லாம் தூசிட மண்வெளியில் புரண்டு
மேனி சிலிர்க்க மெழுகென்று கனிந்து
கை எல்லாம் சிரம் மேலே கலந்திட குவிந்து
கண்ணீரும் யமுனையைக் கடல் என்று விரைந்து
 
கன்றோடும் ஆயச்சிறுவர் காணாமல் மறைந்தார்
கையோடு மெய்யுலகம் கணத்தினில் விரைந்தார்
கன்றுக்கு கன்றாயும் நின்றான் கண்ணன்
கழுத்தணி மணியாயும் நின்றான் கண்ணன்
கடைவாயின் புல்லாயும் நின்றான் கண்ணன் காவல்
நின்றிடும் ஆயச்சிறுவர் கையினில் விளங்கிடும்
நேரிசைக் குழலிசைந்தானாம் நின்ற வண்ணம் கண்டு