annaikkezhudinān

Maṇirangu
 
Ādi
P
annaikkezhudinān ōlai anda
ānandattil kaṇṇanukku nāḷ muzhudum vēlai
 
 
AP
munnaippazham poruṭkum moolan – vēdānta
moolattirkum vizhupporuḷāḷan – nāmam
shonnadum maṇakkum pōrāḷan – neela
tōhaimayil peeli kooḍum rājarājagōpālan
 
 

C
rukmiṇiyum maṭṛavarum pārkka ati
nootana tāmaraikkaṇṇil neerkka
pakkattavar chāmara toṇḍārkka tannuḷ
pārttu pārttu eṇṇi eṇṇi
vārtaihaḷai kōttu kōttu
MK
manattukuḷ ennattaiyō eṇṇi
mandahāsa kurunahaiyai paṇṇi
munantōhai kaiyyāl sari paṇṇi vehu
mōhana sundara rājagōpālan sambhavam eṇṇi
 

 


Meaning
Toiling the whole day, Kannan wrote a missive to his mother but rejoiced in the effort.

He is the sum and substance of this world. He is the crux of all the philosophies. The mere mention of the name causes so much pleasantness; he who wears a feather of a peacock in his hair.

As Rukmini and others watch, with tears brimming in his lotus-like eyes, his aides gently fan away the heat, he thinks again and again to get the correct words, smiling to himself as he remembers something, and he brushes away the lock of hair on his fore-head even as he recollects some past event.

 


மணிரங்கு
 
ஆதி
அன்னைக்கெழுதினான் ஓலை அந்த
ஆனந்தத்தில் கண்ணனுக்கு நாள் முழுதும் வேலை
 
அப
முன்னைப்பழம் பொருட்குமூலன் - வேதாந்த
மூலத்திற்கும் விழுப்பொருளாளன் - நாமம்
சொன்னதும் மணக்கும் போராளன் - நீலத்
தோகைமயில் பீலி கூடும் ராஜராஜகோபாலன்
 
ருக்மிணியும் மற்றவரும் பார்க்க அதி
நூதனத் தாமரைக்கண்ணில் நீர்க்க
பக்கத்தவர் சாமரத் தொண்டார்க்க தன்னுள்
பார்த்துப் பார்த்து எண்ணி எண்ணி
வார்த்தைகளைக் கோத்து கோத்து
 
 

மகா
மனத்துக்குள் என்னத்தையோ எண்ணி
மந்தஹாஸ குறுநகையை பண்ணி
முனந்தோகை கையால் ஸரி பண்ணி வெகு
மோகன ஸுந்தர ராஜகோபாலன் ஸம்பவம் எண்ணி