malaiyai tookkinān

Kalyāṇi
 
Roopakam
malaiyai tookkinān amarādhipan
mamadai pōkkinān maṇtalattil yāvarum tozhu
mādhavar tudihaḷum pāḍa
puṇṇiyatuḷāyarum iru
kaṇṇimaikkum nērattil oru
malaiyai tookkinān
 
rājanaḍai onṛu naḍandān anda
naḍaiyum naḍandadu kaṇamdān
tējōmayamāha chinnanchiruvarhaḷ
tēḍi nāikuḍaiyai tookki piḍitārpōl
 
attanai pērhaḷum mayanga idu
atishayam atishayam enga
muttumaṇigaḷ shazhanga shinam
mooṇḍa indiran idēdenakkalanga
 
kaidān muyanṛeḍuttadō oru
kāl malaiyē neḍuttadō
mai vizhimādarum āyarum pāḍum
mā oli indiran sheviyil maḍuttadō
 
kaṇḍadum kēṭṭadum illaiyē oru
kavipāḍa tiranum illaiyē
maṇḍalam engum eeḍillaiyē oru
vārtai kooḍa shollil illaiyē kaṇṇan malai
 
ottai karattālē malai
uyar piḍittinālē
mettachinam mooṇḍa viṇṇavan ulaham
aṭṭatai muṭṭampaḍi āhāyattaḷavil
 
vaittakaṇ vāngādu pārkka kaṇṇan
māmani mukham konjam vērkka
taittaka tuḷḷiyum kanṛenṛu vālāl
chāmaram veeshiyum tan toṇḍu ārka
 
oozhipōla mazhai ōnga kaṇṇan
oṭṛai karattināl tānga
nāzhikkorudaram eṭṭi pārtta indran
nāṇi manathtil eedēdena ēnga
 
nāṭkaḷum onṛā iraṇḍā ēzhu
nānallavā kaṇḍatuṇḍā illai
pāṭṭinilē kēṭṭadunḍā inda
pārinil idarku eeḍunḍā iṇaiyuṇḍā
 
kaṭṭum āḍai ninaiyādē kuḷir
kāṭṛil uḍal naḍungādē
ēhāttiyaṭruppōna mēhangaḷ pōha
gōkulam yāvum ākulam pōha
 
kōvil kuḍaiyinai pōlum adil
konjum maṇihaḷai pōlum
āyar kuḍivāzh ayyan piḍittadu
anḍṛalla inḍṛalla enṛumē gōvardhana
 


கல்யாணி
 
ரூபகம்
மலையைத் தூக்கினான் அமராதிபன்
மமதை போக்கினான்
மண்டலத்தில் யாவரும் தொழ
மாதவர் துதிகளும் பாட
புண்ணியத்துளாயரும் இரு
கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் ஒரு
மலையைத் தூக்கினான்
 
ராஜ நடை ஒன்று நடந்தான் அந்த
நடையும் நடந்தது கணம்தான்
தேஜோமயமாக சின்னஞ்சிறுவர்கள்
தேடி நாய்குடையை தூக்கிப் பிடித்தாற்போல்
 
அத்தனை பேர்களும் மயங்க இது
அதியம் அதியம் என்க
முத்து மணிகள் ழங்க சினம்
மூண்ட இந்திரன் இதே தெனக் கலங்க
 
கைதான் முயன்றெடுத்ததோ ஒரு
கால் மலையே நெடுத்ததோ
மைவிழிமாதரும் ஆயரும் பாடும்
மா ஒலி இந்திரன் செவியில் மடுத்ததோ
 
கண்டதும் கேட்டதும் இல்லையே ஒரு
கவிபாடத் திறனும் இல்லையே
மண்டலம் எங்கும் ஈடில்லையே ஒரு
வார்த்தை கூட சொல்லில் இல்லையே கண்ணன் மலை
 
ஒத்தைக் கரத்தாலே மலை
உயரப் பிடித்ததினாலே
மெத்த சினம்மூண்ட விண்ணவன் உலகம்
அத்தைமுட்டும்படி ஆகாயத்தளவில்
 
வைத்தகண் வாங்காது பார்க்க கண்ணன்
மாமதி முகம் கொஞ்சம் வேர்க்க
தைத்தகத் துள்ளியும் கன்றென்று வாலால்
சாமரம் வீசியும் தன் தொண்டு ஆர்க்க
 
ஊழிபோல மழை ஓங்க கண்ணன்
ஒற்றைக் கரத்தினால் தாங்க
நாழிக்கொருதரம் எட்டிப் பார்த்த இந்த்ரன்
நாணி மனத்தில் ஈதேதென ஏங்க
 
நாட்களும் ஒன்றா இரண்டா ஏழு
நாளல்லவா கண்டதுண்டா இல்லை
பாட்டினிலே கேட்டதுண்டா இந்த
பாரினில் இதற்கு ஈடுண்டா இணையுண்டா
 
கட்டும் ஆடை நனையாதே குளிர்
காற்றில் உடல் நடுங்காதே
கொட்டியற்றுப்போன மேகங்கள் போக
கோகுலம் யாவும் ஆகுலம் போக
 
கோவில் குடையினைப்போலும் அதில்
கொஞ்சும் மணிகளைப்போலும்
ஆயர் குடிவாழ ஐயன் பிடித்தது
அன்றல்ல இன்றல்ல என்றுமே கோவர்த்தன