edir koṇḍazhaittu

Bilahari
 
Ādi
P
edir koṇḍazhaittu vandār engum niṛaihinṛa paramporuḷāhiya iṛaivanai
- yamunaittuṛaivanai
 
AP
sadir koṇḍa mangaiyarhaḷ kalashangaḷ ēndit
tarai engum poo malarhaḷ dārāḷamāi shindi
dhika tātakanuṇoo dhinuta dheengiṇa tom
takajhuṇoo tom ena mattaḷam muzhanga
 
 
 
C
kōlāhalamāha gōpiyarhaḷ kooḍi
kummiyum kōlāṭṭamum koṇḍāṭṭangaḷāḍi
vālāyamāha mādhavanai pāḍi
varishai varishaiyāha vazhi engum ōḍi
vandu ninṛa tōraṇattalaivāshal vāzhai
kamukkin ilai varuha enṛashaiya
marakata veeṇai yezha tandihaḷin nādam
māmuni nāradarin kaiyininṛishaiya
nandagōpa maharājanai tazhuvi
nāvārattudihaḷai vrṣhabhānu mozhiya
lāvāṇyamāhakkaṇṇan kai paṭra
nāṇattil rādhaiyin kannangaḷ kuzhaiya
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 


Meaning
He (Vrishabanu) welcomed Krishna, the Lord who is omni-present but lives in the banks of Yamuna.

Maidens with jingling anklets carried pots with sacred waters and walked on the floor strewn with flowers even as the drums played.

The gopis danced with joy and sang in praise of Madhava. They ran here and there and reached the entrance which was decked up with banana leaves and betel-nut leaves as they seem to sway as though welcoming the guests.

The sounds of veena filled the air as the great sage Narada strummed the strings. Vrishabanu embraced Nandagopa and sang his praises. Krishna gently took Radha's hands in his even as she blushed.

 


பிலஹரி
 
ஆதி
எதிர் கொண்டழைத்து வந்தார் எங்கும் நிறைகின்ற பரம்பொருளாகிய
இறைவனை யமுனைத் துறைவனை
 
அப
சதிர் கொண்ட மங்கையர்கள் கலங்கள் ஏந்தித்
தரை எங்கும் பூமலர்கள் தாராளமாய் சிந்தி
திக தா தகனுணூ தினுத தீங்கிண தோம்
தக ஜுணுதோம் என மத்தளம் முழங்க
 
கோலாகலமாக கோபியர்கள் கூடி
கும்மியும் கோலாட்டமும் கொண்டாட்டங்களாடி
வாலாயமாக மாதவனை பாடி
வரிசை வரிசையாக வழி எங்கும் ஓடி
வந்து நின்ற தோரணத் தலைவால் வாழை
கமுக்கின் இலை வருக என்று அசை
மரகத வீணை எழ தந்திகளின் நாதம்
மாமுனி நாரதரின் கையினின்றிசை
நந்தகோப மகாராஜனை தழுவி
நாவாரத் துதிகளை வ்ருஷபானு மொழிய
லாவண்யமாக கண்ணன் கைபற்ற
நாணத்தில் ராதையின் கன்னங்கள் குழைய (எதிர்)